Twaalf ondraagbare jurken
U wilde aanvankelijk architect worden. Dat is ook te zien aan uw ontwerpen: het zijn net bouwwerken.
"Ik ben natuurlijk altijd geïnteresseerd geweest in nieuwe materialen en technieken. Omdat de overheid hier vroeger bepaalde hoe de vormgeving van gebouwen eruit moest zien, heb ik mijn studie architectuur opgegeven en voor het modevak gekozen. Mijn moeder was eerste naaister bij Balenciaga en zij wist erg veel van het vak af, en mijn broer, zus en ik hingen aan haar lippen als ze erover vertelde. Tijdens mijn opleiding heb ik altijd geleerd dat je het beeld van de vrouw nooit mocht schenden. Maar ik wilde er juist iets heel speciaals van maken. Vandaar de nieuwe materialen, die in het begin misschien hard waren, maar later echt niet meer. Mijn eerste show vond plaats in 1965. En die droeg als titel: 'Twaalf ondraagbare jurken van eigentijds materiaal'. Ik weet nog wel dat mijn kleding veel verontwaardiging ontlokte, nu nog trouwens. Al is het enigszins gemeengoed geworden: mensen als Versace hebben zich erg door mij laten inspireren. Ikzelf vind nog steeds de klassieke tailleurs van Saint Laurent erg mooi. Even tussen haakjes: hij wilde nooit tegelijk met mij een show houden. Hij zei dan: "Daar heb je hem weer met zijn negerinnen." Twaalf jaar later had hij ze zelf. Degene die nu de meest eigentijdse ontwerpen maakt, is Christian Lacroix, hoewel zijn laatste collectie me iets te Napoleon III was."

Waarom?
"Omdat hij corsetten maakt die aan de rugzijde door een huisknecht vastgeregen moeten worden. De hedendaagse vrouw beschikt doorgaans niet over zulk personeel. Lacroix heeft zich dus een beetje in de tijdgeest vergist. De creatieve cyclus is als volgt: avant-garde, classicisme, barok Ð waar we nu weer in zitten Ð en dan opnieuw avant-garde, enzovoorts."

In uw boek Trente ans de mode hebt u het over de kwalijke uitwerking die mode met zich kan brengen.
"Mode is niet onschuldig, zij lokt reacties uit. Als mode tegen heersende stromingen ingaat, kunnen de gevolgen schadelijk zijn. Onze beschaving verslindt beelden via televisie, fotografie en de kranten. En wij, mode-ontwerpers, worden gevoed met perfecte beelden van de vrouw, de mooiste schepping Gods. Dat heeft iets verpletterends. Het begon al met de intrede van het topmodel. Vroeger waren het anonieme mannequins die louter en alleen nieuwe kleding toonden. Nu begeven modellen zich allemaal in de rat race om hun naam te vestigen als top-model. De macht van het beeld heeft mode een pervers tintje gegeven. Wat dat betreft is de invloed van INTERNET desastreus. INTERNET maakt de mens, die per definitie zwak en laf is, tot een gevangene. Via zijn schermpje kan hij zich eindeloos toegang verschaffen tot álle beelden. En de gevolgen zullen monsterlijk zijn. Het is het beest van de apocalyps van St. Jan, dat de mens volledig in zijn greep zal krijgen. Mode-ontwerpers werken hieraan mee."

Hebt u zelf niet bijgedragen aan deze verloedering?
"Ja, een beetje, maar ik vind dat niet erg, ik ben geen moralist. We leven alleen in een heel decadent tijdperk. U weet, het einde van het christendom is nabij. Zeker nu is vernieuwing zeer belangrijk, aangezien het millennium ten einde loopt en de nieuwe tijd van transparantie, moederschap en androgynie, dé kenmerken van Waterman, voor de deur staat."